Στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, οι Μαρξ και Ένγκελς διατυπώνουν δέκα μέτρα για την καταστροφή των δίκαιων συναλλαγών και των δικαιωμάτων του ατόμου, τα οποία αποκαλούν καπιταλισμό.
Πολλά από αυτά τα μέτρα ήδη εφαρμόζονται για να μετατοπίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες όλο και περισσότερο προς την αριστερά, και τελικά να παγιώσουν κομμουνιστικό πολιτικό έλεγχο, όπως με την εφαρμογή «ενός βαρέος προοδευτικού ή κλιμακωτού φόρου εισοδήματος» και με την «συγκεντρωτικοποίηση του νομίσματος στα χέρια του κράτους, μέσω μιας εθνικής τράπεζας με κρατικό κεφάλαιο και αποκλειστικό μονοπώλιο.»
Στην επιφάνεια, οι κομμουνιστές φαίνεται να υποστηρίζουν και κάποια θετικά πράγματα, όπως το τέλος της παιδικής εργασίας στα εργοστάσια και την δημιουργία δωρεάν δημοσίου εκπαιδευτικού συστήματος. Όμως, ο στόχος τους δεν είναι η εξασφάλιση της ευημερίας του έθνους, αλλά η υφαρπαγή και διατήρηση πολιτικής δύναμης.
Οι Μαρξ και Ένγκελς έγραψαν:
Το πρώτο βήμα στην επανάσταση της εργατικής τάξης είναι η εξύψωση του προλεταριάτου σε θέση άρχουσας τάξης ώστε να κερδίσει την μάχη της δημοκρατίας.
Το προλεταριάτο θα χρησιμοποιήσει την πολιτική υπεροχή του για να υφαρπάξει, σταδιακά, όλο το κεφάλαιο από την μπουρζουαζία, για να συγκεντρώσει τον έλεγχο όλων των οργάνων παραγωγής στα χέρια του Κράτους, δηλαδή, του προλεταριάτου οργανωμένου ως άρχουσα τάξη, και για να αυξήσει τις συνολικές παραγωγικές δυνάμεις το συντομότερο δυνατόν.
Φυσικά, στην αρχή, αυτό δεν μπορεί να γίνει εκτός μέσω δεσποτικών διεισδύσεων στα δικαιώματα ιδιοκτησίας, και υπό τις συνθήκες της μπουρζουά παραγωγής· μέσω μέτρων, συνεπώς, που είναι οικονομικά ανεπαρκή και μη εφαρμόσιμα, αλλά τα οποία, στην πορεία του κινήματος, ξεπερνούν τον εαυτό τους, απαιτούν περισσότερες διεισδύσεις στην παλιά κοινωνική δομή, και είναι αναπόφευκτα ως μέτρα για την πλήρη ριζοσπαστικοποίηση των μεθόδων παραγωγής. [2]
Στην Αμερική, η αριστερά πολεμάει για δεκαετίες στην «μάχη για δημοκρατία» του Μαρξ, ώστε να ελέγξει τους μοχλούς εξουσίας και να εισάγει σοσιαλισμό. Συνεπώς, ενώ η φανερή επιρροή του κομμουνισμού ήταν σχετικά μικρή κατά τον εικοστό αιώνα, η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά από τότε.
Στις αμερικανικές εκλογές του 2016 και 2020, ένας ανοιχτά σοσιαλιστής υποψήφιος έφτασε κοντά στην προεδρία. Ο σοσιαλισμός, ο οποίος, στο κομμουνιστικό λεξιλόγιο, είναι το «αρχικό στάδιο» του κομμουνισμού, κάποτε ήταν αποδέκτης μόνο θυμού από τους περισσότερους Αμερικανούς.
Το πρώτο βήμα στην επανάσταση της εργατικής τάξης είναι η εξύψωση του προλεταριάτου σε θέση άρχουσας τάξης ώστε να κερδίσει την μάχη της δημοκρατίας.
Το προλεταριάτο θα χρησιμοποιήσει την πολιτική υπεροχή του για να υφαρπάξει, σταδιακά, όλο το κεφάλαιο από την μπουρζουαζία, για να συγκεντρώσει τον έλεγχο όλων των οργάνων παραγωγής στα χέρια του Κράτους, δηλαδή, του προλεταριάτου οργανωμένου ως άρχουσα τάξη, και για να αυξήσει τις συνολικές παραγωγικές δυνάμεις το συντομότερο δυνατόν.
Φυσικά, στην αρχή, αυτό δεν μπορεί να γίνει εκτός μέσω δεσποτικών διεισδύσεων στα δικαιώματα ιδιοκτησίας, και υπό τις συνθήκες της μπουρζουά παραγωγής· μέσω μέτρων, συνεπώς, που είναι οικονομικά ανεπαρκή και μη εφαρμόσιμα, αλλά τα οποία, στην πορεία του κινήματος, ξεπερνούν τον εαυτό τους, απαιτούν περισσότερες διεισδύσεις στην παλιά κοινωνική δομή, και είναι αναπόφευκτα ως μέτρα για την πλήρη ριζοσπαστικοποίηση των μεθόδων παραγωγής. [2]
Στην Αμερική, η αριστερά πολεμάει για δεκαετίες στην «μάχη για δημοκρατία» του Μαρξ, ώστε να ελέγξει τους μοχλούς εξουσίας και να εισάγει σοσιαλισμό. Συνεπώς, ενώ η φανερή επιρροή του κομμουνισμού ήταν σχετικά μικρή κατά τον εικοστό αιώνα, η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά από τότε.
Στις αμερικανικές εκλογές του 2016 και 2020, ένας ανοιχτά σοσιαλιστής υποψήφιος έφτασε κοντά στην προεδρία. Ο σοσιαλισμός, ο οποίος, στο κομμουνιστικό λεξιλόγιο, είναι το «αρχικό στάδιο» του κομμουνισμού, κάποτε ήταν αποδέκτης μόνο θυμού από τους περισσότερους Αμερικανούς.
Ο ίδιος ο υποψήφιος είπε ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που γίνονται πολύ ανήσυχοι όταν ακούν την λέξη «σοσιαλιστής». Παρ΄ όλα αυτά, έρευνες που έγιναν καθόλη την δεκαετία του 2010 έδειξαν ότι σχεδόν οι μισοί από αυτούς που γεννήθηκαν στην γενιά των μιλένιαλ (μεταξύ 1980 και 1996) είχαν μια θετική άποψη για τον σοσιαλισμό. Μια έρευνα του 2018 της Gallup έδειξε ότι 57 τοις εκατό των Δημοκρατών είπαν πως είχαν μια θετική άποψη για τον σοσιαλισμό. [3] Αυτό είναι συνέχεια μιας τάσης που φάνηκε από έρευνα του 2011 από το Pew Research Center, η οποία έδειξε ότι 49 τοις εκατό των Αμερικανών ενηλίκων κάτω από την ηλικία των τριάντα, έβλεπαν τον σοσιαλισμό θετικά, ενώ 46 τοις εκατό είχαν μια θετική άποψη για τον καπιταλισμό. [4]
Οι ψευδαισθήσεις που πολλοί στην Δύση έχουν για τον σοσιαλισμό σήμερα είναι κάτι παρόμοιο με τις εμπειρίες αμέτρητων ενθουσιωδών νέων ανθρώπων που δέχτηκαν τον κομμουνισμό τον προηγούμενο αιώνα στην Σοβιετική Ένωση, την Κίνα, και αλλού. Αυτοί που ανήκουν στην νεότερη γενιά δεν έχουν μια βαθιά κατανόηση της δικής τους ιστορίας, πολιτισμού, και παραδόσεων. Η αντίστασή τους στον σοσιαλισμό, που σε αυτούς μοιάζει ήπιος και ανθρώπινος, είναι ανύπαρκτη. Η μεγάλη κομμουνιστική εξαπάτηση του εικοστού αιώνα επαναλαμβάνεται στον εικοστό πρώτο αιώνα.
Οι ψευδαισθήσεις που πολλοί στην Δύση έχουν για τον σοσιαλισμό σήμερα είναι κάτι παρόμοιο με τις εμπειρίες αμέτρητων ενθουσιωδών νέων ανθρώπων που δέχτηκαν τον κομμουνισμό τον προηγούμενο αιώνα στην Σοβιετική Ένωση, την Κίνα, και αλλού. Αυτοί που ανήκουν στην νεότερη γενιά δεν έχουν μια βαθιά κατανόηση της δικής τους ιστορίας, πολιτισμού, και παραδόσεων. Η αντίστασή τους στον σοσιαλισμό, που σε αυτούς μοιάζει ήπιος και ανθρώπινος, είναι ανύπαρκτη. Η μεγάλη κομμουνιστική εξαπάτηση του εικοστού αιώνα επαναλαμβάνεται στον εικοστό πρώτο αιώνα.
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλώ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και να είστε κόσμιοι στις εκφράσεις σας. Οποιοδήποτε άλλο σχόλιο με γκρικλις και ξένη γλώσσα θα διαγράφετε. Ευχαριστώ!